• Boek

  • Archief

Daaaaaaaaaaaaaaag!

Dit was het. Dit was alles wat wij tot nut toe te zeggen hadden over freelancen. Hoe het jaren geleden begon, stond in het laatste blog te lezen. Voor nu rest alleen een dank aan alle lezers van ons boek en van dit blog. Daaaaaaaaaaaaag!

Linda, Linda, Adine, Margriet en Shirley (inderdaad 5 freelancers, maar hoe dat zo kwam, weet je als je alle blogs hebt gelezen)

Advertenties

Wat verdien jij eigenlijk?

Met die vraag is het op 11 maart 2004 allemaal begonnen. Shirley mailde mij via mijn schoonzus Marian (een vriendin van Shirley) deze vraag. Van journalist tot journalist. Ik was net een jaartje bezig in de journalistiek en had zelf ook vaak die vraag. Vanaf het allereerste mailtje waren we open en eerlijk tegen elkaar. Alle kaarten op tafel! Diezelfde vraag ‘wat verdien jij daar en daarmee’ kwam regelmatig terug. Maar ook andere vragen over ‘ons vak’ werden over en weer gesteld.

Ik heb nog even verder gespit in mijn archief. En het eerste idee voor het boek werd door Shirley geopperd op 1 februari 2005. Ik riep dat ik al onze mail bewaarde en Shirley riep toen dat ik dat vooral moest blijven doen, voor ‘ons boek’. Waar we dan bij B&W (Barend & Witteman) over zouden praten! Zover is het nooit gekomen, maar het idee voor het boek bleef spelen. We zijn alle mail gaan uitzoeken (en dat was echt een hels karwei… want het ging om honderden mailtjes, met soms alleen maar gezever). Maar we hielden vol, schrapten en schaafden, totdat er een document was met onze meest interessante mailcorrespondentie. Dat was nog geen boek, maar de basis was gelegd. We gingen op zoek naar een uitgever en die vonden we: Diverti. En toen ging het snel. We interviewden hoofdredacteuren, het idee voor de cartoons ontstond, ons enthousiasme was niet meer te temmen.

In 2006 was het zover: we hadden ons boek in handen! Er was taart (met de cover van ons boek), er was champagne en we konden onszelf ‘auteurs’ noemen. Als ik nu zelf naar het boek kijk, moet ik echt zo lachen om die cover. Die is natuurlijk gewoon af-schu-we-lijk! Maar op dat moment vonden wij ‘m prachtig! Over de inhoud valt ook van alles te zeggen, maar daar sta ik nog steeds achter. Wij wilden andere (startende) freelancers een herkenbaar boek bieden. Een eerlijk boek over de ups & downs van het freelance bestaan. Ik zou zeggen, lees en oordeel 😉

Shirley en ik bleven mailen, we dachten na over een tweede boek, maar dat leek ons vanwege de kleine afzetmarkt niet handig. Toch wilden we onze ervaringen delen, met elkaar, maar ook met andere collega’s. Dus startten we met het blog. Ons doel was elke dag ‘iets’ over ons werk als freelancer online te zetten. Dat hebben we lang volgehouden, maar elke dag is best frequent! We gingen op zoek naar gastbloggers en al snel besloten we dat een derde blogger wel erg handig zou zijn. Dat werd Margriet Zuidgeest. Om een lang mijmerverhaal kort te houden: Ik besloot vorig jaar om te stoppen met het blog. Tijd en inspiratie waren de voornaamste redenen. Adine en (journa)Linda namen mijn taak over.

En nu is het dan zover dat het blog definitief stopt. En ik mag afsluiten (*snif*) Maar het is goed. Toen Shirley en ik in 2004 met elkaar mailden, had je nog geen social media. Dat is nu een enorme bron van inspiratie en kennis. Wij moesten het met elkaar doen (gelukkig!) en wilden onze ervaringen delen. Nu is het delen van kennis en ervaring veel makkelijker geworden! Het blog was daar ook een goed voorbeeld van, maar aan al het goede komt nu eenmaal een eind. Gelukkig zijn we allemaal ‘connected’. Dus als iemand mij ooit wil vragen ‘wat verdien jij eigenlijk?’ schroom niet, want ik ben op Facebook en Twitter gewoon te vinden! En dat geldt ook voor de andere bloggers!

Linda Versteege

Twitter: @seetekst

Overigens, ook de andere bloggers hier kun je op Twitter vinden: @ShirleyBrandeis,  @AdineV, @Journalinda en @margrietzuid

Blij

Adine: Vandaag ook mijn laatste blog voor Ervaringenvan2Freelancers. Een raar idee. En eigenlijk ben ik vooral er vooral blij om. Niet dat het stopt, het blog staat straks misschien stil, maar contact houden doen we even goed. Ik ben er wel blij om dat ik deel uit heb mogen maken van deze bijzondere groep vrouwen. Dat ik zo’n enorm platform heb gekregen om vragen op te stellen en meningen en ervaringen op te delen. En dat ik via het blog zo ontzettend veel heb kunnen leren.

Ik weet niet meer precies wanneer ik het blog voor het eerst begon te lezen, maar kan me nog wel de dag herinneren dat ik gevraagd werd voor een gastblog. Toen het mailtje binnen kwam, sprong ik direct van mijn stoel om het nieuws te delen. Vriend mocht direct alle vorige blogs lezen, zodat hij precies wist waar het over ging. Dat was begin 2010. Een jaar later ging Shirley met zwangerschapsverlof en mocht ik een periode helpen met vervanging. Daarna volgden nog een aantal gastblogs en vanaf 12 oktober 2011 hoorde ik ‘officieel’ bij de groep en mocht ik elke week bloggen. Ik heb het met plezier gedaan. Soms met inspiratie, soms met wat minder, maar nooit met extreme tegenzin. De reacties, de bemoedigende woorden en leuke contacten met iedereen hebben het altijd de moeite waard gemaakt.

Daarom: Journalinda, Linda, Margriet, Shirley en alle andere lezers/volgers/gastbloggers/blog-mooi-makers: heel erg bedankt voor alles. En wie weet: tot een volgende borrel/op Facebook/Twitter!

Dag?

Journalinda: Raar idee dat dit mijn laatste blog voor Ervaringen van 2 freelancers is. Het is hier zo gezellig.

Ik ben hier ooit via via terecht gekomen, eerst als “lurker”, maar na een tijdje steeds vaker met een reactie. Na een paar gastblogs en het tijdelijk vervangen van Shirley toen ze haar tweede dochter kreeg, werd ik vaste medewerker. Ik was in het begin nog bang dat ik niet op tijd aan onderwerpideeën zou komen, maar kwam er al snel achter dat er meer dan genoeg onderwerpen waren om over te schrijven.

Soms kwamen er tips en nieuwtjes over zakelijke freelancerkwesties, soms over het journalistieke leven. Soms typte ik een blog over mijn belevenissen als freelance journalist en soms was het vooral even flink stoom afblazen omdat de combinatie werken en moederschap niet altijd even makkelijk is. Als ik het blog NEE teruglees, nog maar een paar weken geleden, krijg ik het weer Spaans benauwd. Maar ik ben werk aan het minderen en heb het zowaar een paar keer voor elkaar gekregen “nee” te zeggen.

Mijn blog met de meeste lezers ooit was LELIJK en ging over de damesbladen die interviewkandidaten selecteren op uiterlijk of andere niet-relevante zaken. Het blog kreeg 90 reacties, en werd aangehaald op Villamedia, NRC NEXT en NRC en enkele radioprogramma’s.

Een groepje collega-journalisten, bloggers van verschillende weblogs en een marketingadviseur probeerden, naar aanleiding van het blog en de discussie, een tijdschrift op te richten, dat anders zou zijn dan de andere bladen. Ik was er bij betrokken en ben erg trots dat mijn naamsuggestie gekozen werd:  ECHTER. Echter als in “maar…het kan ook anders” en echter als in realistischer. Enkele weken geleden is helaas besloten de stekker er uit te trekken. Het is gewoon een hele klus om een tijdschrift te starten, zeker als je ernaast gewoon moet werken. Ik heb daar alle begrip voor.

Hoe dan ook, dit weblog smaakte naar meer.

Daarom ben ik vanaf komende week toch weer blogger. Nu voor de website van J/M voor ouders. Ik ga schrijven over mijn zoon die sinds de zomervakantie naar een speciale school voor hoogbegaafde kinderen gaat. Er bestaan nogal wat vooroordelen over ouders van kinderen “iets hebben” als ADHD, autisme, dyslexie of hoogbegaafdheid. Die ouders zouden hun kinderen met een stempel in een hokje plaatsen. Ik ben vooral erg blij dat we voor mijn zoon eindelijk een passend hokje gevonden hebben. En hij zelf ook, want sinds zijn nieuwe school zit hij eindelijk lekker in zijn vel.

Je kunt mijn schrijfsels dus gewoon blijven lezen, elke week een verse. Ook ben ik gewoon via mijn website, Twitter, LinkedIn en Facebook bereikbaar. Dus dit is alleen een afscheid als je dat zelf wilt.

Shirley, bedankt voor de plaats op Ervaringen van 2 freelancers. Ik heb er met plezier gestaan!

Margriet en Adine, ik vond het leuk met jullie ervaringen uit te wisselen!

Lezers, dank voor jullie aandacht en de fijne reacties!

Zo is het goed…

Margriet: Geen relevante opleiding. Geen ervaring. Geen netwerk. En toch wilde ik gaan schrijven. En freelancen (da’s op zich een baan erbij). Al googelend kwam ik terecht bij een boek over de sores & sweetness van het freelance schrijverschap. Ik bestelde het meteen en ging bij het lezen opgelucht achterover zitten. Ik was niet alleen in mijn onzekerheden! Ik heb collega’s, die tegen hetzelfde aanlopen en er nog tips voor hebben ook!

Vervolgens kwam ik erachter dat er nét een weblog was gestart, als vervolg op het boek; ervaringenvan2freelancers! Wat heerlijk. Nu kon ik reageren en vragen stellen. En dat deed ik volop. Want alles in en rond mijn werk was één grote vraag. En toen kwam de eerste borrel. Daar hoefde nu niet direct De Balie voor afgehuurd te worden 🙂 ;  een terrashoekje op het Noordwijkse strand voldeed. Wat was het gezellig om daar live te praten over onze beslommeringen. Wederom een feest der (h)erkenning. Toen Linda vervolgens aankondigde een blogstop in te moeten voeren vanwege haar zwangerschap, en Shirley voorzichtig polste of ik misschien belangstelling had, moest ik mezelf dwingen niet ter plekke een vreugdedansje te maken. IK WAS BLOGGER bij 2freelancers!

Na mijn eerste geplaatste blog (ging geloof ik over interviewkandidaten zoeken), kreeg ik een mailtje van Shirley: ‘gefeliciteerd, je hebt de meeste reacties ooit!’ Ik in mijn noppen natuurlijk. Ik kon niet wachten tot mijn blogbeurt weer gekomen was, want o wat had ik toch veel aan de orde te stellen, te vragen en te klagen. En wat wás ik blij met de lezers, de tips, de complimenten en adviezen.

Van invaller werd ik vaste blogger. Toen Linda V. er definitief mee stopte, gingen we met vier freelancers door, versterkt door Adine en Journalinda. Heel inspirerend en gezellig! Wel ging ik merken dat ik ervaren was geworden. Mijn vragen waren geen vragen meer. Mijn twijfels geen twijfels, en mijn bloginspiratie bleef af en toe weg. Soms werd het zoeken. Zoeken naar onderwerpen, zoeken naar triggers, zoeken naar reacties. Het was tijd om te stoppen…

Dankzij dit blog ben ik gegroeid als freelance schrijver. Dankzij dit blog heb ik collega’s gevonden. Heb ik zelfs ‘close’ collega’s gevonden die ik ook af en toe live zie. En zo is het goed. Het was mooi, het was inspirerend, maar zo is het goed.

Dank allemaal, voor jullie reacties, jullie tips, medeleven en collegialiteit. Ik zal jullie missen…

Ons soort

Shirley: En dan is er het laatste blog. Ik wilde ze tellen voor dit afscheidsstukje, maar het is gewoon ontelbaar. De afgelopen jaren hebben we het allemaal besproken: de kluizenaarfreelancer, de ploetermoederende-freelancer, de (on)verzekerde freelancer, de colofonvretende freelancer, de deadline stressende freelancer, de zich bijscholende freelancer, de niet nee-tegen-een-opdracht-durven-zeggende freelancer, de netwerkende freelancer, de van een boek dromende freelancer, de niet-op-vakantie-durven-te-gaan-freelancer, de Facebookverslaafde freelancer, de freelancer in crisistijd, de interviewkandidaat zoekende freelancer, de freelancer die naar een vaste baan lonkt, de inspiratieloze freelancer, de op uitbetaling wachtende freelancer, de multitaskende freelancer en meer soorten van ons soort.

Het is allemaal gezegd, dus tijd om te stoppen. Maar nog vier blogs deze week tot het echt zover is. Geniet er nog even van. Dat doe ik zeker.

Afscheid

Lieve lezers,

Met pijn in het hart hebben we besloten te gaan stoppen met het blog Ervaringen van 2 Freelancers.

De voornaamste redenen zijn onze drukke werkzaamheden en het steeds zoeken naar nieuwe onderwerpen en invalshoeken. We hebben het idee dat we alle onderwerpen al zo’n beetje behandeld hebben en zijn bang in herhaling te gaan vallen.

Een goed alternatief voor dit weblog is het Facebookforum voor freelance journalisten dat dagelijks veel bezoekers trekt en alle onderwerpen uit de freelance journalistiek en tekstschrijverij behandelt. Het is een besloten forum, maar freelance journalisten mogen er met een uitnodiging op. Heb je een Facebook-account en wil je meepraten? Laat het een van ons weten en we zorgen voor een uitnodiging.

We bedanken jullie voor het trouwe lezen en reageren.
Een speciaal dankjewel gaat naar Willem Bosma, die ons erg geholpen heeft met de vormgeving van deze site.

Het boek Fr€€lancen, waar het allemaal mee begon in 2006, is nu voor slechts tien euro verkrijgbaar bij Shirley en Linda. In de uitverkoop, maar nog altijd vol handige tips.

We nemen komende week allemaal nog afscheid met een blog.

Het allerlaatste blog zie je hier op vrijdag de 26e.

Bedankt,

Shirley, Margriet, Linda en Adine

Mail

Adine: Bedankt, Journalinda! Dankzij jouw blog van gisteren begrijp ik ineens waarom ik zo zelden maar in een flow terecht kom. Ik ben namelijk echt altijd met honderd dingen tegelijk bezig. Niet omdat ik dat zo graag doe, maar omdat het niet anders kan. Of lijkt te kunnen. Zo ben ik op dit moment bezig met een vertaling, het aannemen van een nieuwe opdracht, het tikken van dit blog, omkleden, opruimen en m’n avond inplannen. De belangrijkste reden voor die onrust is de mail. Ik heb mijn mailbox de hele dag open staan en reageer meestal direct. Ik lees wel eens de goedbedoelde tips van productiviteitsgoeroe’s, over het twee of drie keer per dag je mail lezen, maar heb niet het idee dat dat werkt voor de branche waar ik in zit. Met teksten valt het vaak nog redelijk mee, maar als je een vertaalopdracht binnenkrijgt en je reageert niet binnen een uur, dan is hij vergeven. Lekker rustig voor je planning, maar niet voor je inkomsten. En die tellen uiteindelijk dan toch iets harder mee dan mijn wens om lekker te flowen.

Toch vraag ik me wel af hoe anderen dat doen, met name diegenen die regelmatig op de weg zitten. Kijk je de hele dag door mail? Doe je dat op vaste tijdstippen? En kost dat je ook wel eens klussen of valt dat best mee?

Multitasken is onmogelijk

Journalinda: Dit blog is bedacht tijdens een autoritje en geschreven tijdens het uploaden van een film voor een opdrachtgever, drie e-mailconversaties en het begeleiden van zoonlief bij het maken van zijn huiswerk. Het lijkt er dus op dat ik een ster ben in multitasken, het uitvoeren van meerdere klussen tegelijk. Maar dat is beslist niet waar. Niemand kan namelijk goed multitasken. Zelfs vrouwen niet.

Er is meerdere keren wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, waaruit bleek dat multitaskers inderdaad stukken minder productief zijn dan mensen die zich met een taak per keer bezighouden. Eigenlijk verleg je je concentratie alleen steeds van de ene naar de andere taak. Dat heet switschtasken. Het steeds verleggen van de concentratie is slecht voor de prestatie, vermoeiend en kan ook gevaarlijk zijn. Denk maar aan mensen die van de ene naar de andere rijstrook slingeren omdat ze hun navigatiesysteem aan het programmeren zijn.

Bovendien kom je door switschtasken nooit in een flow, de mentale toestand waarbij je zo opgaat in je taak dat het vanzelf lijkt te gaan. En dat is heel erg jammer.

Met mij valt het op zich wel mee. Ik deed niet echt vier dingen tegelijk. Dat uploaden van de film ging, na het opstarten, vanzelf, de mailconversaties wachtten alle drie op een reactie van de andere kant en de huiswerkbegeleiding was een kwestie van naast mijn zoon zitten terwijl hij op de computer een lesprogramma geschiedenis doorliep. Mijn aandacht was misschien niet honderd procent op dit blog gefocust maar toch zeker wel een procentje of negentig.

Nu ik iets minder ga werken omdat de schoolsituatie van mijn zoon veranderd is, hoop ik dat ik minder vaak hoef te multitasken. Gewoon één taak per keer en weer eens ouderwets in die taak opgaan. Wie weet kan ik dan eindelijk de komst van mijn zelfgeschreven boek aankondigen.

Flow, kom maar op!

Junk?

Margriet: Ik beken. Ik ben een fanatieke Twitteraar en inmiddels ook Facebooker. Tenminste, vergeleken met mensen die eens per week een tweetje of facebookberichtje plaatsen. Soms krijg ik de vraag waar ik de tijd vandaan haal om ‘zó vaak op Twitter of Facebook te verschijnen’. Maar zo zie ik het niet. Het is niet dat ik lui en lamlendig achterover hang en uit verveling de social media volkalk met (louter) onzinnigheden. Voor mij hoort het ‘erbij’, is het onderdeel van werk (en privé) en heb ik er vele leuke contacten aan te danken. En daarmee ook opdrachten, interviewkandidaten, etentjes/koffietjes met collega’s, nieuwe friends to be, enzovoort. Het nuttige en het aangename verenigd dus.

Ik beken ook dat ik mijn bijdrage aan beide media lang voor me uitgeschoven heb vanwege het verslavingsrisico 🙂 . Want als ik iets leuk en nuttig vind, dan kan het rekenen op mijn aandacht. Junk zal ik mezelf nog niet noemen, maar een dagelijkse portie kan ik best gebruiken!

Zie jij ook met name de voordelen van Twitter en Facebook? Levert het je zakelijk iets op, of zijn het voor jou toch meer ‘social’ media?