Journalinda: Ik bezoek op Facebook dagelijks een besloten forum van freelance journalisten, voornamelijk vrouwen. We geven elkaar tips, helpen elkaar aan interviewkandidaten en blazen stoom af over irritante acties van opdrachtgevers.
Gisteren klaagde er een collega over een tijdschrift waar interviewkandidaten werden afgewezen, omdat ze te lelijk waren voor de bijbehorende foto. Het onderwerp werd op het forum een ‘hot topic’, want al snel bleek dat dat niet alleen bij dit blad gebeurde, maar bij zo goed als alle bladen. En dan bedoel ik niet de Playboy, maar de damesbladen. De tijdschriften die altijd roepen dat je als vrouw niet moet proberen te voldoen aan het schoonheidsideaal van de modewereld.
Die bladen weigeren dus regelmatig vrouwen met prachtige verhalen, omdat ze het niet leuk zouden doen op de foto. Een geïnterviewde werd door een blad voor een reportage afgewezen omdat ze grijs haar heeft. Het ging overigens om een ex-model, nog steeds adembenemend mooi, slank, slim, en moeder van vijf kinderen, volgens de journaliste die haar reportage in de prullenbak moest gooien.
Veel journalisten krijgen ook de vraag een foto van de kandidaat te sturen, voordat ze horen of ze die mogen benaderen. Niet knap genoeg: geen interview, hoe interessant het verhaal ook is.
Ook vertelde een collega dat haar interviewkandidaat in de fotostudio een complete make-over had gekregen, omdat ze als zichzelf niet in het blad zou passen. De vrouw in kwestie was blij met haar mooie foto’s, maar eigenlijk is het niet helemaal zuiver.
Een journaliste had van een chef redactie gehoord dat je je als lezer nu eenmaal liever spiegelt aan mensen die mooier en jonger zijn dan jij. Wij vragen ons nu af of er eigenlijk wetenschappelijk bewijs is dat verhalen van lelijke mensen minder goed worden gelezen. Zoals collega Maria Genova schrijft: ‘Zelfs als dat zo is vind ik het raar, maar zonder bewijs is het helemaal dom om inhoudelijk sterke verhalen te weigeren omdat een interviewkandidaat lelijk is, te dik of een paar jaar ouder dan de doelgroep (alsof de doelgroep zich heel druk gaat maken om een paar jaar leeftijdsverschil).’
Als nietsvermoedende lezer krijg je dus ongemerkt een selectie van foto’s te zien met uitsluitend vrouwen die voldoen aan een door chefs bepaald schoonheidsideaal. Niet echt goed voor je zelfvertrouwen, lijkt mij (41, brildragend, acht kilo te zwaar).
Collega Vivienne Groenewoud grapte dan ook: ‘Als je wilt weten of je “hot or not” bent: meld je aan als interviewkandidaat bij een damesblad.’
Wat is jullie ervaring hiermee? Welke bladen doen dit? Welke juist niet? Heb je het slechte nieuws weleens aan een afgekeurde kandidaat moeten brengen? Voor jou als freelancer tien anderen: durf je er iets van tegen je opdrachtgever te zeggen? En tenslotte: is er wel eens wetenschappelijk onderzoek gedaan naar “lelijke” mensen in de bladen, of zit het alleen in de hoofden van de hoofdredacteuren en chefs?
Antwoorden mag uiteraard anoniem.
Irma
/ 25 januari 2012Hoi Linda, kan niet anders dan me aansluiten bij je woorden. Ik heb de samenwerking met opdrachtgevers opgezegd vanwege deze praktijk, omdat ik het gênant vind en omdat het mij nodeloos veel werk en stress bezorgt.
Maar eerlijk is eerlijk: vaak kijk ik toch met een beeldoog naar een interviewkandidaat, om risico op afwijzing te vermijden. Zo werk ik ook mee aan het hoog houden van het door de bladen bedachte schoonheidsideaal. Terwijl ik altijd heb gevonden dat een kundige fotograaf van iedereen een mooi portret kan maken dat aangenaam is om naar te kijken.
rosita heere
/ 25 januari 2012Ik vraag mij dan gelijk af wie er dus bepaald wat lelijk is.
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012De hoofdredacteuren en chefs hebben een beeld van wat mooi is in hun hoofd. Het rare is, dat ze dat beeld zelf in stand houden, door mensen die afwijken van dat beeld niet te plaatsen.
Rimke de Groot
/ 25 januari 2012Raar dat het zo gaat! Ik heb zelf gelukkig nog nooit iemand op uiterlijk hoeven beoordelen. Wel zit ik nu in een omgekeerde situatie: vorige week reageerde ik samen met Jorine op een oproepje van een collega die kandidaten zocht voor een artikel voor Viva over ‘Mijn beste vriendin online’. Behalve een verhaaltje over onze vriendschap moest ik ook een foto van ons beiden meesturen. Dus nu maar afwachten of we Viva-proof zijn. En anders maar niet.
Misschien moeten wij als tegengeluid eens met zijn allen een blad maken met alleen maar ‘gewone’ vrouwen erin, vrouwen die in het blad staan om hun verhaal en niet om hun uiterlijk.
Toeps
/ 25 januari 2012Ik fotografeer voor Viva en heb nog nooit gedoe gehad met “te lelijke” kandidaten of juist hele mooie. Ik heb het idee dat Viva gewoon echt de mensen uitzoekt met de tofste verhalen. En da’s fijn. Ik vind het altijd erg interessant om de verhalen te horen van de mensen die ik op de foto moet zetten, zijn mijn leukste werkdagen
Shirley Brandeis
/ 25 januari 2012Leuk te lezen!
truebeautyisinside
/ 25 januari 2012Ik zie het liefst echte mensen zeg maar de girl of man next door omdat ik mij daar meer mee identifiseer.
Geertje Paaij
/ 25 januari 2012Ik ben weliswaar geen journaliste. Toch wil ik even reageren. Ik heb onlangs verschillende damesbladen benaderd voor mijn verhaal, opgetekend in ‘Volg de blauwe lijn, voetstappen van de liefde.’ Als resultaat verscheen er onder de kop ” ‘t zal je kind maar wezen” een reportage in Psychologie Magazine, februari-editie 2012. Vier indringende ouderverhalen, inclusief een foto, met een naschrift van deskundigen. De fotoshoot in de studio verliep in een prettige sfeer. Er ging geen selectie aan vooraf of we wel in de categorie ‘mooie mensen’ vallen noch leeftijdsbegrenzing. Het getuigt ook van amper realiteitsbesef als je ouders portretteert die de looks hebben van een 25-jarige. Wie houdt nu wie voor de gek? Zolang BN’ers driftig aan zich laten sleutelen, houden zij het beeld in stand van de eeuwige jeugd. Ik spiegel me liever aan een karaktervolle kop dan aan een nietszeggend gezicht. Chapeau voor journalisten die niet meegaan in deze achterlijke eisen.
De reportage van Psychologie Magazine is te lezen op mijn website http://www.geertjepaaij.weebly.com onder het kopje ‘Interviews in media’.
@LaLonneke
/ 25 januari 2012@geertje wat een prachtige foto van je in dat artikel! De hele reportage trouwens.
Martine Bakx
/ 25 januari 2012@DeniseHilhorst LOL nou snap ik waarom er geen foto stond bij je artikel; traktatie-terreur en feestfatsoen.
Da’s misschien gelijk een oplossing. Gewoon GEEN foto erbij plaatsen maar een sfeerbeeld.
Shirley Brandeis
/ 25 januari 2012Bedankt Geertje, voor je reactie (als niet-journalist).
Rimke, laat je nog even weten of je Viva-proof bent!
Rimke de Groot
/ 25 januari 2012Ja, doe ik!
anoniem
/ 25 januari 2012Een goede fotograaf maakt van iedereen een mooi portret!
Ik vind het ook belachelijk dat er zo geselecteerd wordt. We moeten met z’n allen eigenlijk zelf een blad gaan uitgeven. Een tegengeluid gaan geven aan die Sanoma-praktijken (want daar hebben we het over, toch
) Gelukkig zijn er ook nog bladen die er niet aan doen, zoals Vriendin volgens mij.
Denise Hilhorst
/ 25 januari 2012Ik werk hier overigens sowieso niet meer aan mee. Was een wijs besluit van mij tijdens een sabbatical en ik ben er nog altijd blij mee.
iris
/ 25 januari 2012Inderdaad: van iedereen valt een mooie foto te maken. Als dat niet lukt is het de fotograaf aan te rekenen, nooit!! het model.
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Helemaal mee eens!
Toeps
/ 25 januari 2012Da’s ook weer een beetje overdreven. Een fotograaf kan niet toveren, en dus ook niet van een modderschuit een gebakje maken. Ik denk dat er veel te winnen is als fotograaf, door iemand op z’n gemak te stellen, voordelige hoeken te zoeken, goede visagie enz. enz. Maar er zijn grenzen.
Het is ook niet voor niks dat fotomodel een vak is, en dat daar goed voor wordt betaald. Da’s wel degelijk moeilijk, en niet iedereen kan dat.
Jorine
/ 25 januari 2012Wat een hoop reacties al! Dat geeft duidelijk aan dat het onderwerp leeft (onder freelancers).
Zoals Rimke al noemde, is het te belachelijk voor woorden dat wij een foto mee moesten sturen omdat we wel willen meewerken aan een artikel voor Viva. Waarom iemand weigeren door een foto als een verhaal naadloos aansluit bij het onderwerp? Men mag überhaupt blij zijn met enthousiaste interviewkandidaten! Zonder hen geen artikel. En een foto is niets meer dan een momentopname. Een goede fotograaf kan van iedereen een passende foto maken.
Gelukkig heb ik zelf nog nooit iemand op uiterlijk hoeven te beoordelen. En hulde voor Vriendin, zij werken hier inderdaad niet aan mee.
Gette
/ 25 januari 2012Of ze er zelf zo goed uitzien! Ik weet niet om welke bladen het gaat, maar als ik naar bepaalde glossy’s kijk word ik niet vrolijk. Als dat mooie stijlvolle vrouwen moeten voorstellen. En ook al heb je misschien wel een leuk koppie, maar als het stuk niet lekker leest houdt het ook op. En bij verder lezen, begreep ik ook dat de geinterviewde een aantrekkelijk persoon moest zijn. Hiervoor geldt hetzelfde. Zeker als het om zaken over het leven gaat, gaat het helemaal over de inhoud. En wie bepaalt wat mooi of lelijk is?
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012“Ook al heb je misschien wel een leuk koppie, maar als het stuk niet lekker leest houdt het ook op.” Precies!
Adine
/ 25 januari 2012Wat erg zeg! Ik doe praktisch nooit interviews, dus heb hier geen ervaring mee, maar ik zou best geloven dat het waar is. Want laten we eerlijk zijn; kom je echt ‘lelijke’ mensen tegen in bladen? Zelden tot nooit. Er is wel eens onderzoek gedaan naar wat het perfecte hoofd voor mannen en vrouwen is, maar ik denk dat hier gewoon een subjectief oordeel door de redactie geveld wordt. Blijft wel heel onprofessioneel, want volgens mij kun je als goede fotograaf van iedereen een mooie foto maken.
Martine Bakx
/ 25 januari 2012Ik denk, als niet journalist, dat redacties hier een grote fout maken. Juist de herkenbaarheid (goh daar in huis is het net zo’n grote troep als hier, o die dame verft dr haar ook niet maandelijks bij, o gelukkig dat mens heeft ook wel eens een puistje) nodigt uit tot lezen. Waarom zijn die programma’s over echte mensen (man bijt hond, afvalprogramma’s) anders zo populair?
Komt bij dat ik me, als moeder van 2 dochters, wel eens zorgen maak over het vrouwbeeld dat zij voorgeschoteld krijgen. Borsten zijn groot, strak, bolvormig en horen niet te bewegen.
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Een van de mooiste portretfoto’s die ik ooit zag, stond op een theaterposter. Het was de hoofdrolspeelster in de voorstelling Feeksen van Theater Maatwerk (1996).
http://i44.tinypic.com/e7zfqh.jpg
Theater Maatwerk maakt theatervoorstellingen met acteurs met een verstandelijke beperking.De actrice heeft Down syndroom en zou volgens de daar geldende criteria niet de damesbladen passen, tenzij de nadruk op Down zou liggen.
Ik weet helaas niet wie de fotograaf is.
Ita van Dijk
/ 25 januari 2012Wow! Inderdaad een prachtige foto!
Ik heb hier zelf nooit mee te maken gehad, maar heb wel gehoord dat dit bij sommige bladen de praktijk is. Een fotograaf waar ik regelmatig mee werk heeft eens echt prachtige foto’s gemaakt van een jongen die ik geïnterviewd had, maar die niet bijster fotogeniek was. Dacht ik. Maar met de juiste omgeving, mooi licht en goede invalshoeken zijn het schitterende foto’s geworden, met karakter. Een goede fotograaf dus!
Lieke
/ 25 januari 2012Als persvoorlichter heb ik soms het gevoel voor een modellenbureau te werken en dat beeld werd nog eens versterkt door de reportage over Libelle. Want in een redactievergadering wordt besloten dat ze bijvoorbeeld een vluchteling willen spreken die in land van herkomst is verkracht en door haar familie verbannen en vervolgens in Nederland na een jarenlang gevecht met de IND een kappersopleiding heeft gedaan en nu een kapsalon runt. En die vraag wordt dan bij een persvoorlichter uitgezet. En oh ja, ze moet inderdaad ook een beetje knap zijn.
Nu werk ik niet met vluchtelingen maar met andere mensen, maar qua eisen is de vraag ongeveer hetzelfde. Wonderlijk vind ik dat toch elke keer weer.
Anoniem
/ 25 januari 2012Hoe herkenbaar lieke!!! Ik werk voor een radioprogramma waar mensen mogen bellen met hun verhaal. De verhalen zijn soms prachtig en dan denk ik vaak: “dat verzin je niet” maar ook bij radio en tv gaan ‘wij journalisten’ veel te vaak ‘halen’ wat we iemand al heeft bedacht on plaats van écht te luisteren (en te leren)
Denise Hilhorst
/ 25 januari 2012Wat erg Lieke!
Irma Ooijevaar
/ 25 januari 2012Er wordt in bladenland veel te veel vanachter het bureau bedacht, waar redacteuren, freelancers en voorlichters vervolgens met veel pijn en moeite moeten zoeken. Terwijl wat gewoon op je pad komt, vaak beter, mooier en ontroerender is dan je kunt verzinnen. Precies zoals de anonieme reageerder hierboven stelt.
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Bizar! Ik vind het al belachelijk als mensen in het dierenasiel om een poesje met een speciale kleur vragen…
Yoln
/ 25 januari 2012“Zien ze er een beetje uit?”, vroeg de hoofdredactrice van een glossy botweg toen ik een interview voorstelde met twee lesbische vrouwen. Dat deden ze, dus het verhaal kon doorgaan. Ik deed het dubbelinterview en mailde de tekst (met als invalshoek voor het interview: 10 vooroordelen over lesbische relaties) en die werd enthousiast ontvangen. Maar ja, toen wilden de dames bij nader inzien toch niet op de foto en kon ik het verhaal weggooien. Geen beeld, geen verhaal. Want er moesten uiteraard wel twee smakelijke dames naast staan. Stagiaires journalistiek vertellen verhalen over hoe ze bijv. voor Flair de straat op gestuurd worden voor straatinterviewtjes en hoe ze dan een hele lijst eisen meekrijgen waaraan de vrouwen die ze interviewen moeten voldoen. Dat kost ze hele dagen posten, tot er eindelijk iemand voorbijkomt die aan de eisen voldoet. En wij maar denken dat het ‘willekeurige’ interviewtjes zijn. Reden: de lezers moet in ons blad vrouwen zien aan we ze zich graag spiegelt, vrouwen waarbij ze denkt: zo’n soort vrouw ben ik ook, of zou ik willen zijn.
Denise Hilhorst
/ 25 januari 2012Laat me raden wat een van die tien vooroordelen was
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Haha, de tuinbroek en het bloempotkapsel!
Sandy
/ 25 januari 2012Ik ben geen journalist, maar iemand die is benaderd voor een interview. Het ging om een artikel voor Vriendin, in 2007. Ik ben niet bijster knap en slank ben ik al járen niet meer, maar het verslag is gewoon uitgebracht, inclusief een paginagrote foto van mezelf. Een visagiste heeft me opgemaakt (en heel netjes ook) maar mocht verder zelf bepalen hoe ik op de foto kwam te staan (met bril op, anders herkennen ze me straks niet meer), ik vond het resultaat heel leuk en was dan ook erg tevreden.
Denise Hilhorst
/ 25 januari 2012Vriendin is dan ook een positieve uitzondering!
Jorine
/ 25 januari 2012Helemaal mee eens! Nogmaals hulde aan Vriendin in dit geval.
Eva
/ 25 januari 2012Zouden we niet gewoon als tegengeluid een eenmalig magazine uit moeten brengen met daarin ‘de echte vrouwen’ met dit hele fenomeen als kapstok. Misschien, of is dat de naïviteit van een nieuwbakken journalist, schudden we daar nog wel wat mensen mee wakker..
Lijkt me wel mooi om aan zoiets te werken en dwars tegen alle (Sanoma) bladen met hun richtlijnen in gewoon de échte vrouw op de cover te zetten, met al haar uitstraling en mooiheid.
Anne Koeleman
/ 25 januari 2012Lijkt me een goed idee… zo te zien zijn er al genoeg verhalen ‘in de prullenbak’ om zo’n magazine te vullen.
Denise Hilhorst
/ 25 januari 2012I’m in!
Irma Ooijevaar
/ 25 januari 2012Me too!
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Zou wel een mooi initiatief zijn.En inderdaad: dat blad is zo vol!
Toeps
/ 25 januari 2012Maar mensen, dit is al zo vaak gedaan. En eerlijk is eerlijk, wie smeert er ‘s morgens concealer op z’n wallen? Wie koopt corrigerend ondergoed? Dat doen jullie toch ook? Zou jij je puist lekker laten zitten, terwijl je weet dat de fotograaf ‘m met één klik weg kan halen? Nou niet allemaal schijnheilig “ja” zeggen, want 99% van de echte mensen die ik fotografeer (voor oa Viva) willen zélf dat je dat even fixt. Iedereen wil voordelig voor de dag komen, of dat nu in het echt is of op een foto.
Ik ik hoef ook geen pukkels en bilspeten te zien in een blad hoor
Ik denk dat wij allemaal vaak genoeg buiten komen, in de echte wereld, om te kunnen zien hoe echte mensen eruit zien. Ik word soms een beetje moe van het gewijs naar de media, alsof zij iets dicteren. Media worden gemaakt door mensen en gekocht door mensen, wij zijn geen lijdzaam slachtoffer van iets groters.
Kijk, mensen helemaal verbouwen in Photoshop gaat te ver. Mensen hun verhaal veranderen ook. Maar het lijkt me niet al te vreemd dat iemand er een beetje voordelig uit wil komen.
Oh en. Ik krijg soms ook een beetje het idee dat “echte” mensen per sé dik en/of lelijk moeten zijn. Een beetje het Dove-effect, real women have curves. Enig idee hoe lullig dat is voor van nature dunne dames? Ben je ineens geen echte vrouw meer!
@LaLonneke
/ 25 januari 2012het gaat natuurlijk niet om een pukkel wegwerken en wat concealer opdoen. Dat is juist wat hier gezegd wordt. Het gaat erom dat mensen geweigerd worden omdat ze te lelijk of te dik zijn.
Yolan
/ 25 januari 2012Natuurlijk moet iedereen er zo mooi mogelijk op staan, dat spreekt voor zich. Maar het punt waarover dit begon, is dat een interessant verhaal niet in een tijdschrift komt als het verhaal niet over een ‘appetijtelijk’ iemand gaat. Zo missen lezers boeiende verhalen. Ik snap de overwegingen van de bladen best, maar soms slaan ze hierin echt te ver door.
Eva
/ 25 januari 2012Het gaat niet om het voordelig op de foto staan, dat dat niet zou mogen.. Iedereen photoshopt zichzelf zo positief mogelijk, pukkeltje weg, wallen weg, maar daar gaat het niet om.. Het punt is juist dat sommigen vanwege hun uiterlijk dus blijkbaar niet de mogelijkheid krijgen om uberhaupt in en magazine te komen.
Toeps
/ 25 januari 2012Tja, het is ergens een middenweg denk ik. Enkele jaren geleden is er ook zo’n hetze geweest onder leiding van Sunny Bergman (Beperkt Houdbaar), hierboven lees ik ook een reactie in de trant van: “Oh fijn, die mensen hebben ook wel eens een pukkeltje..” Ik ben all for “echte” mensen (wat ik nog steeds een stomme term vind, alle mensen zijn echt), maar hun uiterlijkheden moeten ook niet te veel afleiden/vervreemden. Ja sure, lullig, maar waar.
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Maar wie bepaalt dat dan, dat het uiterlijk van iemand afleidt van haar verhaal? Is het getoetst? is er wetenschappelijk onderzoek naar gedaan? Mogen we de lezeressen zomaar onderschatten? Misschien zouden ze een blad gewoon kopen als er minder knappe mensen in stonden, zolang die maar iets interessants te melden zouden hebben.
Anoniem
/ 25 januari 2012Ik ben onlangs geinterviewd voor een ‘groot’ magazine, met bijbehorende fotoshoot. Ik kreeg een outfit en kapsel dat ik zelf NOOIT zal dragen. Ik ben precies 3 keer door iemand herkend en 3 keer kreeg ik de mededeling: maar in het echt zie je er veeeeel jonger uit! #preciesandersomdus
Shirley Brandeis
/ 25 januari 2012Jolanda Pikkaart
/ 25 januari 2012Mijn zoon, negen , gevraagd voor een interview in een damesblad. Voor het interview moest ik eerst een foto opsturen. Dus de eis gaat ook op voor kinderen.
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012En was je zoon “goedgekeurd?”
yoeke nagel (@tekstenmagie)
/ 25 januari 2012Ja, het is steeds gebruikelijker dat de eindredacteur vraagt om een ‘previewtje’ van mijn geïnterviewde. Kan die kennelijk door de beugel, dan wordt ze nog zo drastisch gefotoshopt dat haar eigen kinderen haar niet direct herkennen in het tijdschrift. Althans, dat overkwam mij toen ik zelf eens met foto in een tijdschrift stond.
Ook spannend: teruggestuurd worden met een verhaal omdat de geïnterviewde niet de juiste antwoorden heeft gegeven in een persoonlijk interview over haar emotionele leven.
Concreet: de vraag was ‘Maak je je daar zorgen over?’
Het gegeven antwoord: ‘Nou nee hoor, ik heb wel wat beters te doen,’ was niet toereikend, vond de redactie.
De adverteerder die ruimte in het verhaal had gekocht, wilde namelijk met zijn product graag inspelen op ‘grote zorgen’…
Denise Hilhorst
/ 25 januari 2012Herkenbaar!
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Dat vind ik nog erger dan het uiterlijk van de geïnterviewde manipuleren. Dit komt in de buurt van illegaal.
Toeps
/ 25 januari 2012Ik begrijp trouwens wel dat men een beetje “representatieve” mensen in het blad wil hebben. De doelgroep moet zich er toch mee kunnen identificeren. Zoals ook al in de geweldige docu “Aldus Libelle” te zien was, als iemand met een nieuwe hartklep toevallig een gothic is, is dat helaas pindakaas. Geen verhaal.
Natuurlijk, dat ís hard en lullig. Maar ook weer heel menselijk. De Libelle-lezeres wil zich ergens mee kunnen vergelijken, dus de persoon moet in grote lijnen zijn zoals zij. Zo werkt dat in het echte leven ook, dan komt ook de buurvrouw, die zoals jij is, met een verhaal van: “Ja ik ken me toch iemand! En die had dit en dat!” Dat is herkenbaar.
Wat ik wel jammer vind, en ook wel schokkend toen ik het net ontdekte, is dat de media veelal zoekt naar iemand die bij het verhaaltje past. Het gaat niet om jóuw verhaal. Zij verzinnen een verhaal, en jij moet erbij passen. Past het niet helemaal, dan laten ze wat info weg, of belichten ze één enkel aspect. Zelfs dit wetende heb ik nog eens in een blad gestaan met een door mij gegeven interview, waar ik achteraf niet zo blij mee was. Het was allemaal wat ik had verteld, maar zó verkort en eenzijdig opgeschreven, dat het leek alsof ik in het blad was gaan staan met mijn klaagzang over iemand. Dat was helemaal niet mijn intentie. (Ook had ik enorme zwarte oogmake-up gekregen en een jeans en een jasje aan, so not me, maar daar kan ik dan wel om lachen. Het is een plaatje, het is niet mij.)
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Maar je koopt toch een tijdschrift om je blik op de wereld te verbreden? Hoe kan dat als je steeds dezelfde hokjes ziet en steeds dezelfde vooroordelen bevestigd ziet? Gothic vrouwen hebben geen hartproblemen? En zien al jouw buurvrouwen er precies hetzelfde uit? Allemaal slank, allemaal blank, allemaal bril- sproet- en littekenloos?
Je bent nota bene zelf in een hokje geduwd, niet alleen met je uiterlijk maar ook met je uitspraken. Ze hebben je identiteit veranderd voor de adverteerders. Vind je dat echt niet erg?
Yolan
/ 25 januari 2012Helemaal onlogisch is het ook weer niet. Je weet best dat er mensen in allerlei soorten en maten bestaan, maar als je een abonnement op een tijdschrift neemt, word je eigenlijk een beetje lid van een club. En dan vind je het leuk als er in die club mensen zitten die je leuk vindt, mensen die net als jij zijn of net zoals jij zelf zou willen zijn. Zodat je het gevoel hebt dat de club bij je past. Dat hoeven alleen niet allemaal mooie mensen te zijn natuurlijk.
Toeps
/ 26 januari 2012Je overdrijft. Lang niet iedereen die ik fotografeer, en ook lang niet iedereen in de Linda, Glamour etc. die ik lees is slank en blond. Er staan wel degelijk stevige mensen, donkere mensen, mensen met littekens en wat al niet meer in bladen. Het is zoeken naar een middenweg. Je zoekt als blad naar een stel leuke mensen, ook omdat je lezers zich daarmee willen identificeren.
En nee, ik vind het niet heel erg dat ik op een bepaalde manier ben neergezet omwille van de adverteerders. Ik had daar beter over moeten nadenken. Qua styling boeit het me helemaal niet, want dat wist ik, gezien de titel waar ik in stond.
Het lijkt een beetje alsof jullie de illusie hebben dat bladen wereldverbeterende charitatieve instellingen zijn. En dat is niet zo. Bladen bestaan omdat er adverteerders zijn. Ook omdat er lezers zijn, maar de lezers trekken weer de adverteerders, en díe betalen het grootste deel van de kosten, niet die twee euro die men bij de kiosk betaalt voor het boekje. Het is een business, niet de publieke omroep of zo.
Madeleine
/ 25 januari 2012Ja, ook ik heb wel eens het verzoek gekregen voor foto’s vooraf van interviewkandidaten die ik had aangedragen. En ja, helaas heb ik ook wel eens een interview in de prullenbak kunnen gooien omdat de kandidate niet mooi genoeg was. Het is echt heel erg, want wat is ‘mooi’ en wat is ‘lelijk’. Ook al is iemand niet miss Holland, betekent dat dan dat het verhaal niet meer goed is? Ik vind het schande en doe er niet -meer- aan mee. Ja, je hebt een doelgroep, maar daarbinnen moet het niet uitmaken hoe iemand eruit zien. Lezeressen tussen de 40 en 60 zijn ALLE lezeressen tussen de 40 en 60 en niet alleen de extreem mooie, gefotoshopte, opgemaakte, geverfde of anderszins voor het plaatje opgedirkte vrouwen..
Yolan
/ 25 januari 2012Intussen zitten we dus wel met dit probleem en ik vraag me af hoe jullie dat aanpakken. Je hebt een bron nodig voor een verhaal en iemand meldt zich via de e-mail: ze wil graag meewerken aan je verhaal en ze heeft ook echt iets te vertellen. Maar je kunt niet eerst vragen of ze er wel leuk uitziet. Je kunt op Linkedin of Twitter of Facebook kijken of ze daar misschien op staat maar wat doe je dan als je ziet dat je chef die bron niet gaat accepteren vanwege ‘te lelijk’ of ‘te oud’? Dat laatste valt nog wel te verkopen als het heel duidelijk is, maar wat als iemand 45 is en er uitziet als 55 en dus buiten de doelgroep valt? Het is ook om deze reden dat ik vaak maar bronnen kies die ik al ken, zodat ik weet hoe ze zijn. Maar dat is wel raar natuurlijk. Hoe doen jullie dit?
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Ik zou erg graag een reactie van een bladenmaker lezen. Is er een beleid voor? Staan er richtlijnen op papier voor wat betreft het uiterlijk van een interviewkandidaat, of is het natte-vingerwerk? Smaken verschillen tenslotte. Wat de ene chef oerlelijk vindt, kan de ander een charmant schoonheidsfoutje vinden.
Geertje Paaij
/ 25 januari 2012Dank voor de complimenten voor mijn interview én foto. Ik denk dat jullie een gat in de markt hebben ontdekt voor een eigentijds magazine met portretten van mensen die niet het schoonheidsideaal belichamen. Het verhaal achter mensen boeit lezers meer dan het zoveelste gepolijste artikel waarvan de foto’s eerder thuishoren in een beautyblad en/of gelikt woonmagazine. Dat riekt naar propaganda en manipulatie. Van dat soort praktijken krijg ik huiduitslag. Photoshop biedt vast uitkomst
Yolan
/ 25 januari 2012Leuk om daarvoor gevraagd te worden als bron haha! Wij maken een blad met mensen die niet zo mooi zijn en daarvoor willen we jou graag interviewen. Het is net zo bizar om mensen te weigeren die ‘te mooi’ zijn als mensen die ‘te lelijk’ zijn toch?
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Haha, helemaal mee eens, Yolan. Het uiterlijk van de geïnterviewde zou altijd los moeten staan van het verhaal.
Maar een tijdschrift met verhalen die eerder zijn afgewezen, dat zou wel snel vol zijn. En met mooie verhalen, als ik het zo lees.
Belinda
/ 25 januari 2012Als freelance journalist herken ik dit verhaal helemaal. Ooit had ik twee Friese interviewkandidaten (zussen, allebei redelijk fors van postuur en type ‘grofgebreide trui/spijkerbroek’) zover dat ze een dag hun winkel sloten om tijd te maken voor een fotoshoot in Amsterdam. Een hele stap voor twee meiden die bepaald geen wereldreizigsters waren en die ook nog een dag inkomsten moesten missen. Achteraf werd hun verhaal (buiten mijn medeweten) geplaatst zónder foto, terwijl de andere verhalen in het artikel wél met foto werden geplaatst. De zussen waren ‘not amused’, om het zo maar even te zeggen. En ze voelden ook aan waarom de foto niet werd gepubliceerd. ‘Zeker omdat die andere kandidaat er beter uitzag’… Erg lullig. Na mijn mail aan de redactie, waarin ik om opheldering vroeg, kregen ze een kadootje opgestuurd. Een beauty-pakket…
Tja. Er zijn nu eenmaal bladen die strenge eisen stellen aan de looks van interviewkandidaten. In eerdere reacties lees ik terug dat daar voor de redacties logische redenen achter schuilen: er is een doelgroep die zich moet herkennen (daarvoor wordt het blad gemaakt) en daar hoort een bepaalde sfeer bij, die grotendeels door het beeld bepaald wordt. Die beeldvorming wordt streng bewaakt. En waarom? Omdat de lezer anders afhaakt. En minder lezers betekent minder advertentieinkomsten en daarmee einde oefening voor het tijdschrift. Het is gewoon een commercieel verhaal. We weten toch allemaal dat er in reclame mooie mensen te zien zijn? Nou, dit is niet anders. Er moet verkocht worden.
Ik geloof overigens dat er in bepaalde gevallen meer wordt gekeken of iemand fris en fruitig is dan echt heel mooi. Ik heb voor een strenge redactie portretseries samengesteld met mensen die echt niet allemaal heel mooi waren, maar wel levenslustigheid uitstraalden. Wie ermee te maken krijgt als journalist, kan problemen of ongemakkelijke situaties voorkomen door op internet te zoeken naar verhaal plus beeld, dat neer te leggen bij de beeldredactie en pas bij groen licht de kandidaat te benaderen.
Een pluim niet alleen voor Vriendin, maar ook voor Ouders van Nu, Hebben jullie gezien dat die nu gewoon foto’s plaatst die ouders zelf insturen? En dan heb ik het echt over kiekjes. Ik vind het gedurfd. Geen gelikte beeldproducties, maar echte verhalen.
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Mee eens. Ouders van Nu heeft het over een heel andere boeg gegooid. Hopelijk levert het ze succes op. Dat kan de weg banen voor andere bladen om het ook te proberen.
schrijfmens
/ 25 januari 2012Wat een bizar verhaal. Maar ik denk dat het iets genuanceerder ligt. De lezer vraagt, de magazines leveren. En dat is niet alleen bij tijdschriften, maar ook bij boeken. Als ik schrijf over een oude vrouw die schrikt van haar spiegelbeeld, kunnen lezers zich moeilijker met haar identificeren, of ze willen het in ieder geval niet zo graag. Ze lezen liever over een sterke vrouw van rond de 30-40 jaar. Ik denk dat ditzelfde speelt bij magazines.
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 25 januari 2012Zonde van alle prachtige verhalen die niemand te lezen krijgt omdat de geïnterviewden er niet uitzien als modellen. Of zou een interview met een slanke nierdonor echt lekkerder lezen dan datzelfde interview met een dikke? En vertelt een dertigjarige echt smakelijker over de aardbeving die ze meemaakte dan een vijfenveertigjarige?
schrijfmens
/ 25 januari 2012Je hebt helemaal gelijk. Die verhalen zijn het waard om gelezen te worden; de mensen zijn als mens interessant niet als beeld/uiterlijk. In de tijd van de documentaire ‘Beperkt houdbaar’ waren maar een paar tijdschriften bereid om voor een keer (ja, nog niet eens 1 keer) het photoshoppen achterwege te laten. Doen ze nu zelfs al een selectie voordat ze aan het photoshoppen gaan? Pfff… en daarna?
Denise Hilhorst
/ 25 januari 2012Ik lees hier veel over identificeren, maar met wie moeten de wat dikkere, minder mooie lezers zich dan precies identificeren? Of kunnen die alleen de Vriendin lezen?
Shirley Brandeis
/ 25 januari 2012Dus… iedereen met een vanwege deze reden afgewezen verhaal dit inleveren (met foto!) bij een nog nader te bepalen hoofdredacteur van het nieuwe, eenmalige tijdschrift dat ik bij deze ‘ECHT’ noem?
Denise Hilhorst
/ 26 januari 2012Da’s grappig, die titel bedacht ik al eens toen ik droomde van mijn eigen blad. Weet je nog, Linda (V)? Op Facebook opperde ik gisteravond ‘Tegengewicht’
Petra
/ 26 januari 2012haha nu zou het ook wel heel gaaf zijn als dit initiatief door gaat! Eerste stap: irl brainstorm organiseren?
schrijfmens
/ 26 januari 2012Mooi initiatief! Alleen die brainstorm is al leuk! Afgelopen zondag heb ik een workshop Creatief Denken georganiseerd/gevolgd (Denise was er ook) dus ik weet wat dit op kan leveren. ECHT is mooi, of IRL?
Over deze workshop gaat mijn volgende column/blog voor Libelle.nl Vrijdag online.
Marelle Boersma (ter identificatie)
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 26 januari 2012IRL is ook mooi!
En dan in het editorial uitleggen waar de term voor staat en hoe het blad is ontstaan.
Maria Genova heeft op Twitter net haar huis beschikbaar gesteld voor een brainstorm. Gebeurt dit dan echt?
Shirley Brandeis
/ 26 januari 2012Ja, het gaat echt gebeuren. Fijn dat Maria dit mede oppakt. IRL ook fraaie titel!
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 26 januari 2012Maria Genova was hierover te horen op Radio 1: http://www.radio1.nl/terugluisteren/tijd?terugluisteren_dag=2012-01-26&terugluisteren_hour=12
Het is echt begonnen!
Linda vd Klooster (@Journalinda)
/ 26 januari 2012(Vanaf 16:40)
schrijfmens
/ 26 januari 2012Het is echt begonnen. Of ECHT is begonnen
Mooie reactie via Radio 1, Maria!
Annemieke van Willigenburg
/ 27 januari 2012Ik merkte het op de landelijke bijeenkomst van de Borstvoedingsverenigiing. We deden in 2007 een recordpoging tegelijk borstvoeding geven.
Ik stond achter een interviewster en haar fotograaf en ik hoorde ze overleggen. “Die heeft best een mooi verhaal, maar ze is zo lelijk”, “ok, die dan?” “Nee, pukkel in ‘t gezicht”.
De zwaar opgemaakte moeder die vooral klaagde over de borstvoedingsnadelen, waarvan ik me net afvroeg wat ze er dan deed, werd uitgepikt. En zo kreeg borstvoeding weer een klagerig tinttje omdat de betreffendee moeder er goed uitzag…Grrrrr
Miranda
/ 28 januari 2012Hallo allemaal, ik wil jullie complimenteren met deze discussie!
Hier moet iets aan gedaan worden en dat de redacties ontkennen dat verbaasd me niks want stel je toch eens voor dat het word toegeven…..
Dat mensen voor een foto door de visagie gaan en door een fotograaf er mooi op worden gezet d.m.v. hier en daar wat te “sjoppen” helemaal toppie maar laat iemand die een interessant verhaal te vertellen heeft wel zichzelf blijven.
Wie bepaalt wat mooi of lelijk is?
Ik ben ruim een jaar geleden een modellen bureau begonnen specifiek voor plussize modellen ( vanaf maat 42 ) en een journaliste kennis heeft me geholpen met een persbericht op te stellen en heb dit naar o.a. naar alle bladen gemaild maar niet 1 reactie…..
Is dit om het feit dat het gaat om plussize modellen en zij volgens de media niet in het “standaard” hokje passen en dik zijn?
Deze modellen vertegenwoordigen het straatbeeld maar ze zijn bijna nooit te zien in glossy’s of de damesbladen.
Ook ik wil me inzetten voor IRL dus laat maar weten als ik wat kan doen.
Verder wens ik jullie heel veel succes met dit initiatief!
Met vriendelijke groet,
Miranda Koelemeijer
http://www.maximemodels.nl
info@maximemodels.nl
Corine
/ 30 januari 2012Ik herken het niet. Ik zorg er wel voor dat de meest flatteuze foto in het blad/op de website komt, dat zou ik zelf ook willen als ik interview-kandidaat was.
Margriet Zuidgeest (@margrietzuid)
/ 30 januari 2012Zelf heb ik nog niet in de situatie gezeten met al dan niet fotogenieke interviewkandidates, maar heb inderdaad wel vaker gehoord dat het zo werkt.
Ik snap best dat de geportretteerde enigszins bij het blad moet passen (een gothic vrouw zet je niet zo snel in ‘More Than Classic’), maar dan heb ik het over het type, en niet of iemand ‘te lelijk’ is.